Yasmine's International Insights
Aruba weekly newsletters
Little moments about life, internship, friendship and mental health ;)
Week 1 in Aruba
Wat een rollercoaster. Mijn eerste vlucht helemaal alleen — en dan meteen zo’n lange. Mensen naast me zeiden: “Dat zou ik nóóit durven!” Moest ik daar nu trots op zijn of bang van worden? Zelf voelde ik… eigenlijk niet veel. Alles gebeurde op automatische piloot. In Curaçao goot ik mijn laatste slok water weg, legde mijn spullen in de bakken en stapte zonder nadenken in het laatste vliegtuig. En toen was ik er. Aruba.
Het eerste doel: een simkaart. Online had ik gelezen dat ze rond de 30 euro kostten, maar eenmaal op het vliegveld bleek het 50 euro te zijn. Kleine tegenslag, oké, we gaan door. Tot ik zag dat mijn huisbaas — die me zou ophalen — ineens afzei. Geen lift dus. Ik moest wachten op een taxi die mijn kaart accepteerde en betaalde 30 euro voor een rit van amper 10 minuten. Tegen dat ik aankwam in mijn Airbnb, was ik volledig op. Het was nacht in België, dus niemand reageerde op mijn berichtjes. Ik zat daar: alleen, moe, €80 armer en vol vragen in een vreemd land.
Maar ik had honger. Geen auto, geen eten, maar ik moest de straat op. Straathonden en waarschuwingen of niet, ik ging naar een winkeltje. Toen ik eenmaal terug was in mijn kamer voelde ik me beter. Ik had het gehaald. Dag één: overleefd. Serie aan, bed in.
De volgende ochtend kon ik eindelijk even praten met familie en begon ik te regelen wat ik nodig had, zoals een auto. Maar opnieuw: misverstand. Ik kreeg een handgeschakelde wagen terwijl ik enkel een rijbewijs heb voor automaat. Uiteindelijk kon ik wisselen met twee Belgische meisjes — Louise en Mirte — en dat bleek een geluk bij een ongeluk. Zij werden een vast deel van mijn avontuur, samen bekend als “Milou”. Onze eerste wandeling, ons eerste strand… eindelijk voelde ik me even “normaal”.
Dan begon mijn stage. Spannend! Ik had zoveel gevraagd aan anderen, informatie opgezocht, maar op die eerste dag voelde het alsof ik in het duister tastte. De school maakte indruk: hoge ijzeren poorten, een security guard. Maar al snel kwam de warmte. De directeur was vriendelijk, en ik werd opgevangen door Miss Joan, een geweldige vrouw. Ik mocht meteen mee de klas in, observeren.
Maar wat ik daar zag, gaf me stress: lessen volledig in het Papiaments, terwijl de boeken in het Nederlands waren. De leerlingen spraken nauwelijks Nederlands en de klas was ontzettend rumoerig. Ze praatten luid terwijl er les werd gegeven, maakten make-up op, deden huiswerk voor andere vakken of waren gewoon aan het gamen — en niemand zei daar iets van. Twee leerkrachten in het lokaal, maar geen reactie. Dat maakte me onzeker. Hoe zou ík hier ooit orde kunnen houden, laat staan lesgeven?
Tot overmaat van ramp was er niks geregeld voor mij. Geen rooster, geen taken — ik moest zelf alles uitzoeken. Die eerste week was dus vooral observatie en puzzelen aan een planning.
Mijn gevoel? Gemengd. Vaak voel ik me wat verloren en weet ik niet goed wat ik nu écht voel. Maar in alle chaos merk ik dat kleine momentjes me dragen: een kat in mijn Airbnb, een spontaan gesprekje met mijn huisgenoten…
Ik ben moe, nog wat ontheemd, maar ook nieuwsgierig naar wat nog komt. Misschien, heel misschien, komt het goed.
Week 2 in Aruba
Deze week trapte we af met onze eerste échte grote hike, en we eindigden ‘m gewoon met een tweede – heerlijk! Mijn eerste stapjes in het Arubaanse nachtleven zijn ook gezet, en daar leerde ik meteen Pato en Aline kennen. Sociaal viel alles echt verrassend goed op z’n pootjes. De warmte? Intussen begon ik er zelfs van te genieten (al zweet ik nog steeds als een otter).
Thuis werd het ook gezelliger: ik leerde mijn huisgenoot Miguel beter kennen, en dat gaf me zoveel meer rust bij het delen van het zwembad en de keuken. En dan mijn huurbazen… zij begonnen stilaan aan te voelen als een soort pleegouders, op een goeie manier! Frauke, die ik net ontmoet had, vroeg me spontaan mee naar een random voetbalmatch – en natuurlijk zei ik ja. En met Esther – die haar laatste dagen op onze accommodatie zat – trok ik naar Baby Beach én de Aloë vera Farm. Die tour daar gaf me ineens een dieper beeld van de economische geschiedenis van Aruba, en eerlijk? Mijn liefde voor dit eiland kreeg daar echt een flinke boost.
Op school rolde mijn rooster eindelijk binnen! Eerst ga ik technieklessen observeren, dan zelf geven, en daarna start ik met economie. Dat geeft me toch wat meer gemoedsrust, vooral omdat mijn technieklector wél gelooft in mijn kunnen (iets meer dan mijn economielector, laten we eerlijk zijn).
De technieklessen die ik deze week observeerde waren best intens. Ik probeer echt mijn “westerse bril” af te zetten, maar soms is het even slikken. In België leer ik 7-jarigen programmeren, en hier moet ik 12-jarigen uitleggen wat een centimeter is. Gelukkig zijn de kinderen hier zó lief – ze komen elke ochtend binnen met een vrolijk “Bon dia!”
Volgende week begin ik echt met lesgeven, dus nu zit ik volop in de voorbereidingen. Dat is wel anders dan in België. Op mijn werkplek daar (de PXL STEM Academy) heb ik alles: laptops, robots, drones, you name it. Hier werk ik met meer basic materiaal – een ouderwetse weegschaal bijvoorbeeld – en ik mis m’n printer en lamineermachine wel hoor!
Intussen ben ik ook begonnen met Papiamento leren. Elke dag probeer ik twee nieuwe woordjes te onthouden, en eerlijk? Ta bon! Mi ta gusta e idioma aki hopi.
Mijn gevoel deze week? Zoveel beter dan vorige week. Ik ben nog wat zoekende in hoe ik het taalgebruik ga aanpakken in de klas, maar ik ben vooral benieuwd of al mijn moeite straks echt iets oplevert. Stiekem kan ik niet wachten tot volgende week – gezonde stress inbegrepen.
Week 3 en 4 in Aruba
Week 3 en 4 stonden vooral in het teken van mijn zoektocht binnen het onderwijssysteem van Aruba. Het was pittig. Er werd verwacht dat ik lesgaf in het Nederlands, maar daardoor had ik amper interactie met de leerlingen. Ik begon steeds meer woordjes Papiaments te gebruiken en combineerde dat met mijn basiskennis Spaans. Uiteindelijk gebruikte ik ook vaak Engels en deze combinatie leek het effectiefst!
Om de leerlingen mee te krijgen, bedacht ik leuke en interactieve spelletjes, maar het voelde soms alsof ik aan het dweilen was met de kraan open. Stilte in de klas was zeldzaam, maar ik liet me niet uit mijn lood slaan. Ik bleef rustig, vroeg telkens opnieuw hun aandacht, en beetje bij beetje begon het te werken. Tegen het einde van week 4 had ik van mijn 80 leerlingen er zeker 50 echt mee. Meer dan 50 leerlingen die eerder gewend waren om te gamen tijdens de les, waren nu echt aan het leren. Ik was trots op mezelf. Al bleef het een uitdaging om de leerstof écht binnen te krijgen, voelde ik me toch al veel zelfverzekerder dan in het begin.
Ook op persoonlijk vlak ging het super. Ik nam afscheid van Esther en Miguel die terug naar huis keerden, had filmavonden met Milou en Aline, ontdekte nieuwe wandelroutes op het eiland, trakteerde het personeel van mijn Airbnb op ijsjes, genoot van zonsondergangen en vond opnieuw rust in mijn momentjes alleen. Ik trok er alleen op uit naar Oranjestad, en na stage ging ik muurschilderingen bekijken in San Nicolas. Ik ben altijd al een zelfstandig persoon geweest en vond hier opnieuw het plezier in dingen alleen doen. In de eerste twee weken merkte ik nog dat mijn angststoornis overheerste, maar in deze weken voelde ik dat omslaan. Van kleine geluksmomentjes ging ik naar écht gelukkig zijn.
Tot het nieuws van mijn onderwijsinstelling kwam. Door misverstanden met mijn vorige stage kreeg ik te horen dat die – waar ik zo hard aan gewerkt had – net voor mijn vertrek toch niet goedgekeurd werd. Dat zou betekenen dat ik na deze stage terug naar België zou moeten, in plaats van op wereldreis te vertrekken zoals gepland. Een mokerslag. Ik deed zo mijn best om alles vol te houden: het lesgeven, mijn geluk terugvinden, gemotiveerd blijven ondanks ongemotiveerde leerlingen, leuke dingen doen én me telkens in de korte tijd te voorbereiden omdat de school geen duidelijk idee had van hoe of wat. En toch was het blijkbaar niet genoeg.
Ik voelde me alsof ik net weer stevig op mijn voeten stond, en er toen plots weer van afgeblazen werd. Het onbegrip over de manier waarop ze het nieuws brachten, was groot. Ik las het bericht, en kreeg meteen een paniekaanval. Enkele uren later, na een bezoek aan het ziekenhuis, stond ik weer voor een rumoerige klas vol leerlingen die weinig zin hadden in les. Op dat moment vroeg ik me echt af: wat doe ik hier eigenlijk? Waarom wil ik dit beroep doen?
Het was een donkere periode, en die moest ik eerst alleen zien te verwerken van mezelf–net omdat ik nu weer zo trots was op mijn herwonnen zelfstandigheid. Uiteindelijk heb ik toch mijn zus in België ingelicht, en zij probeerde me te helpen, want ik stond hier letterlijk machteloos aan de andere kant van de wereld. Helaas liep de situatie van kwaad naar erger. Ik begon terug minder naar buiten te gaan, en dat merkten Mirte, Louise en Aline al snel op. Nadat ik mijn verhaal met hen deelde, trokken ze me er weer een beetje doorheen. Ze hielpen me terug naar die kleine geluksmomentjes, en ik besefte hoe zwaar alles eigenlijk binnenkomt als je er alleen voor staat. Alles alleen willen oplossen, is niet altijd de beste oplossing. Ik denk oprecht dat dát misschien wel de grootste levensles is die ik hier leer.
Ik bleef volhouden en zette mijn standpunt kracht bij in het conflict met mijn opleiding. Er werd een gesprek ingepland, en ik beloofde aan mijn nieuwgevonden vriendinnen om het tot dan even los te laten. Dus zochten we samen nóg meer zonsondergangen op.
Het waren intense weken, maar ze begonnen en eindigden met fijne momenten. En daar trek ik me aan op. Volgende week is onze call, maar tot die tijd plannen we alvast nieuwe avonturen. En geloof me: er staat iets héél leuks op de planning!
Week 5 in Aruba
Ik rondde de examens van het eerste jaar af en nam ook afscheid van de leerlingen. Een triest moment, want ik voelde dat de band tussen ons echt gegroeid was. De meeste leerlingen waren uiteindelijk blij dat ik er was geweest en vonden het jammer dat ze geen les meer van mij zouden krijgen. Toen ze dat zeiden, raakte me dat echt. Ik was best streng, maar bleef altijd vriendelijk. Op veel momenten moest ik echt blijven doorgaan en op mijn tandvlees bijten om niet op te geven.
Daarna begon ik aan mijn stage in het tweede jaar techniek. Ik kreeg meteen veel vrijheid, omdat mijn stagementor afwezig was. Ik had ook besloten om mijn behoefte aan volledige stilte wat los te laten. De stage verliep goed: tijdens mijn eerste les moest ik een toets afnemen, en ik mocht alles nog even herhalen. Ik leerde hen veel handige trucjes – zo noemden zij het achteraf ook. Ik denk dat dat een groot verschil maakte in de band die ik met hen opbouwde. Ze wisten dat ik er was om hen te helpen, en dat gaf hen veel respect voor mij.
En dan het moment waar jullie waarschijnlijk allemaal op zaten te wachten… Hoe was de call met mijn opleiding? Ik ben mijn technieklector enorm dankbaar voor zijn positiviteit en vertrouwen in mijn kunnen. Het gesprek liep goed af, en omdat de vorige week zo zwaar aanvoelde, heb ik besloten om dat helemaal los te laten.
Ik ging snorkelen in Mangel Halto, we organiseerden samen kookavondjes, gingen naar het eilandfestival in San Nicolas, deden hikes, bezochten de Butterfly Farm, de Cave Pool (hoogtevrees overwonnen!) en ontdekten nog zoveel andere mooie plekjes.
Eind goed, al goed dus. Tegen het einde van de week voelde ik me weer véél beter!
Week 6 in Aruba
Week 6 al?!We zijn gewoon over de helft! En hoewel het hier niet altijd van een leien dakje ging, wil ik er echt nog totaal niet weg. Toen ik aankwam, had ik eerlijk gezegd wat schrik dat Aruba alleen maar strand zou zijn… maar dankzij al onze hikes heb ik al zóveel van het eiland gezien! Ik ben echt ontzettend dankbaar.
Wat er deze week het belangrijkste gebeurde? Mijn verjaardag!!!
Voor die gelegenheid hebben we eindelijk iets gedaan dat al héél lang op mijn bucketlist stond: een jeep huren om door Arikok te crossen en eten bij Zeerovers. Echt fantastisch! Al moet ik toegeven… ik knalde behoorlijk hard tegen een rotswand, dus ik was héél even bang dat mijn tijd gekomen was — maaaaaar ik leef nog! Een leven zonder risico’s is natuurlijk ook maar saai.
Deze week was echt de leukste tot nu toe! Martijn en Jonas kwamen langs (bezoek van Louise en Aline), en met Martijn klikte het meteen supergoed. Ik begon ook eindelijk een beetje na te denken over wat ik na Aruba wil gaan doen… spannend!
We hadden veel spontane filmavondjes, aten patacones op het strand, beklommen voor het eerst de Hooiberg (mijn benen trillen nog steeds — 650 treden, op én af!), en ik werd verrast door mijn huurbazen met taart en versiering op mijn kamer. Zó lief, het voelde echt even als thuis.
Deze week krijgt van mij zonder twijfel een dikke 10/10! Kort maar krachtig, misschien ook wel eens leuk voor jullie hahaha!
Week 7 en 8 in Aruba
Voor de laatst gebeurde 2 weken gaan we het eens anders doen. Ik ga een oplijsting maken over de meest memorabele momentjes. Zo hebben jullie weer eens wat minder om te lezen!
-
Illegale hike naar Conchi… spannend en ZO de moeite!
-
Tijdens een andere wandeling… ineens een random ruggenwervel gevonden (hopelijk niet menselijk).
-
Nog nooit voelde ik me zo klein als tussen die kolossale rotsen en indrukwekkende golven die we tegen kwamen op nog een andere hike
-
Eind november in Aruba betekent: KERST is officieel begonnen!
-
Minder leuk: het zwembad van mijn Airbnb is onder constructie… dus na een stagedag even uitblazen in het water zit er niet meer in. Gelukkig is er op Aruba nooit een strand ver weg!
-
Bezoekje aan de struisvogelboerderij! Moest ze eten geven en geef toe… ik had toch een beetje schrik.
-
Onze vaste studieplek? Een fancy hotel in de hotelwijk – beter dan eender welke bib!
-
We zijn ook naar de cinema geweest! Moana gekeken, echt een aanrader. Volgende week komt die bij jullie uit, zeker gaan kijken!
-
EINDELIJK op het Anker gestaan – check!
-
Een geheime natuurlijke brug ontdekt… véél indrukwekkender dan die toeristische versie.
-
Wilde ezeltjes gespot (en verliefd geworden). Ze zijn écht mijn favoriet hier!•Mijn voet serieus bezeerd tijdens een hike – wandelen gaat even wat trager nu.
Ook nog even een stage-update!Alles loopt goed op stage! Deze week vooral lesobservatie gedaan bij het vierde jaar voor economie. Totaal andere vibe dan de technieklessen: deze leerlingen luisteren effectief (echt waar!) en tonen superveel respect voor hun leerkracht.Ook afscheid genomen van mijn tweedejaars voor techniek – een beetje met pijn in het hart.
Week 9 in Aruba
Week 9 stond vooral in het teken van het afscheid van Milou zij gingen naar huis :(
We deden onze laatste hikes, ik bezocht nog een museum over de geschiedenis van de industrie van Aruba, we plunderden casino’s leeg (je kan op Aruba gratis coupons gebruiken voor 15 dollar speelplezier en we namen dus gratis 50 dollar mee naar huis!), gingen nog eens uit samen met een groepje Nederlanders die we altijd wel zagen als we uit gingen,….
Toen we op het vliegveld afscheid namen van onze vriendinnen die ons echt nauw in het hard waren gaan liggen deze laatste weken moesten we toch wel een traantje laten. Ergens zorgde dit wel voor een gevoel van heimwee, zij gingen naar een plek die ieder van ons wel een beetje begon te missen.
We moesten hun koffers nog verder verdelen, want Louise had te veel mee, dus nog even paniek in de luchthaven… uiteindelijk was alles wel prima en na een 100ste groepsknuffel en nog meer traantjes namen we afscheid van hen.
Wij gingen nog door met onze stages. Ik had ondertussen mijn eerste week lessen van economie achter de rug. De leerlingen waren oprecht boos op mij dat ik hun lesmomenten met mijn stagementor had “afgenomen” daarom was het heel moeilijk de leerlingen te motiveren. Toch was mijn stagementor heel tevreden, ze zei dat ik het goed aanpakte en dat ik bleef doorzetten. Hieraan kon ik me zeker optrekken! Ik kijk uit naar mijn laatste 1,5 week stage, deze stage was zo vermoeiend!
Oh en, die wonde op mijn voet bleek een vleesetende bacterie te bevatten. Volgende week meer hierover, want morgen nog een bloedonderzoek!
Week 10-12 in Aruba
De tickets naar Brazilië zijn geboekt!!!!
Je kan het ook nooit raden, maar Aline gaat mee! Van elkaar 10 weken geleden totaal niet kennen tot nu ondertussen al maanden samen leven en er nog een maand aan toevoegen… Toch heb ik er het volste vertrouwen in dat het goed komt!
Mijn stage is nu afgerond. Mijn stagementor was superenthousiast en ik ben ook wel heel trots op wat ik heb neergezet, maar ik heb nog nooit zo moeilijk gehad met leerlingen te motiveren. Ik heb mijn best gedaan om mijn leerlingen die wel geïnteresseerd waren voldoende aandacht te geven. Ik ga even een korte pauze nemen van het onderwijs en de wijde wereld in. Wat na deze stage periode echt wel even nodig is!
Ik ben ook nog in het ziekenhuis geweest voor mijn voet en eind goed, al goed! Hij zit er nog aan!
Samen met Aline heb ik nog kaartjes geschreven voor thuis, kaarsjes gebrand voor mijn opa, een nlaatste hike gedaan en afscheid genomen van het eiland.
Ik wil hier totaal nog niet weg, ik ben verliefd op Aruba. Vooral op de Aruba samen met Milou, Pato, Martijn, Aline en alle andere! Bedankt Aruba. Bedankt voor deze mooie en hobbelige rit waaruit ik zoveel heb kunnen leren. Bedankt om mij alles te geven wat gekomen is en wat er nog komen zal! Masha masha danki!
